متن با معرفی نویسنده به عنوان فردی وفادار به مشروطیت و خواهان راستی و درستی آغاز می‌شود. نویسنده به نقد گروهی از مشروطه‌خواهان می‌پردازد که با سوءاستفاده از عنوان مشروطه، به ترویج عقاید فاسد و جلب منافع شخصی مشغولند و با ایجاد انجمن‌هایی مانند «انجمن همّت خواتین» در پی فتنه‌انگیزی هستند. نویسنده با اشاره به اقدامات خود در جلوگیری از این فعالیت‌ها و کسب تأیید از سید محمد طباطبایی، از مخاطب می‌خواهد که برای آگاهی‌بخشی عمومی، عقاید اسلامی خود را در روزنامه منتشر کند. در ادامه، نویسنده با تأکید بر اینکه مشروطه و اسلام جدایی‌ناپذیرند، از انحراف برخی مشروطه‌خواهان از اصول اولیه و پیروی از افکار غربی انتقاد می‌کند و از آنان می‌خواهد که دست از سر ملت برداشته و اجازه دهند مردم خود به اصلاح امور بپردازند. متن با دعای خیر برای مخاطب به پایان می‌رسد.