این شعر با لحنی حماسی و اندوهگین، وضعیت نابسامان ایران را در پی هجوم عثمانی و ظلم داخلی به تصویر می‌کشد. در ابتدا، شاعر با دعوت به خون گریه بر احوال وطن، از دست رفتن شکوه گذشته و جایگزینی نااهلان به جای شایستگان را بیان می‌کند. سپس، با اشاره به تجاوزات مرزی و سیل ویرانگر حوادث، به وضعیت اسفبار مردم و نبود رهبری و حمایت کافی از سوی دولت و ملت می‌پردازد. در ادامه، شاعر به تصرف بخش‌هایی از ایران توسط عثمانی و ظلم مستبدین اشاره کرده و با توصیف فقر و بدبختی زارعین و غارت اموالشان، وضعیت کشور را به کربلا تشبیه می‌کند.