روایاتی که قائلین به تخصیص اخبار به زمان غیبت به آن استناد کرده‌اند، به نهایت چیزی که دلالت دارد این است که حکومت به جز برای ائمه (ع)، برای فرد دیگری مشروعیت ندارد؛ زیرا آنان عارفان واقعی به احکام خداوند می‌باشند و این دلالتِ روایات اعم است از این که خود، متصدی امر حکومت شوند یا این که فرد خاصی را از طرف خود برای این امر معین کنند که به احکامشان آگاه باشد، یا این که به طور عموم افرادی را مشخص کنند، همچنان که روایاتی که ذکر کردیم چنین است.[۱] **پاورقی‌ها:** [۱] اندیشه سیاسی علامه شیخ یوسف بحرانی، ص ۳۷؛ به نقل از: شیخ یوسف بحرانی، الدرر النجفیه من الملتقات الیوسفیه، ص ۵۲.