متن با ابراز حیرت و تأسف از وضعیت ایران آغاز می‌شود و به رنج‌های مردم تحت ستم استبداد اشاره می‌کند. سپس به این نکته می‌پردازد که چگونه هر فردی که قصد کمک به ملت را داشته، توسط استبداد سرکوب یا آواره شده است. در ادامه، نویسنده به مقایسه ایران با کشورهای اروپایی می‌پردازد و پیشرفت اروپا را نتیجه آزادی افکار و اختراعات می‌داند، در حالی که در ایران، استبداد مانع از بروز استعدادها و پیشرفت شده است. نویسنده همچنین به غارت منابع ایران توسط بیگانگان و ناتوانی مردم در مقابله با آن اشاره می‌کند. بخش بعدی به انتقاد شدید از پادشاهان قاجار می‌پردازد که برای سفرهای فرنگ و تجملات شخصی، کشور را به قرض و گرو می‌گذارند و به جای آبادانی، به ویرانی آن دامن می‌زنند. در پایان، نویسنده به این نکته اشاره می‌کند که حتی در دوران مشروطه نیز، استبداد به شکل دیگری ادامه یافته و کسانی که حرف حق می‌زنند، توسط اطرافیان پادشاه به بدخواهی متهم می‌شوند و این وضعیت به ویرانی کشور و پریشانی مردم منجر شده است.