این شعر با ابراز شکرگزاری از مشروطه و سرافرازی ملت آغاز می‌شود. سپس به انتقاد از گروهی ستمکار می‌پردازد که باطن خونخوار دارند و در لباس علما، امرا و وکلا ظاهر می‌شوند و وضعیت کنونی را تکرار همان اوضاع گذشته می‌داند. در ادامه، شاعر با خطاب به وکلای ملت، از افزایش مشکلات و از دست رفتن عزت و امنیت کشور ابراز تأسف می‌کند و وضعیت مردم ایران را متزلزل و غرق در ذلت توصیف می‌کند. شعر با اظهار ناامیدی از عدم گشایش در اوضاع و نفرین بر ذلت و بی‌غیرتی پایان می‌یابد.