راست بگویم سیل نفتی که از راه روسیه به ایران جاری است و من این یک خط راه تا طهران را می‌بینم - سوای خطوطی که به آذربایجان و خمسه[۱] و خراسان و غیرهاست - این سیل، ثروت ایران را خواهد برد و این هزاران هزار خروار قند و شکر، دندان ایرانیان بیچاره را کند خواهد کرد و این اشیای شکستنی شیشه و بلور و بارفّتّن[۲] و غیره، سر ایشان را خواهد شکست و بالاخره با کبریت تجارت، خرمن‌های کاغذ و البسه که به ایران می‌ریزد، آتش خواهد گرفت. ایرانی، غافل از این که چه می‌کند، گمان می‌کند که خدا روس‌ها را خلق کرده کار کنند، ایشان راحت ببرند. **پاورقی‌ها:** [۱] یکی از ولایات ایران، در جنوب آذربایجان و غرب قزوین. مرکز آن زنجان و از شهرهای معروفش سلطانیه بود. : خاطرات حاج سیاح، ص ۲۱۱. [۲] نوعی شیشه و بلور