اعجب[۱] اینست که در این زمان، اکثر فساق و فجار[۲]، به زی[۳] کفار لباس می‌پوشند و مانند فرنگی و انگلیس از عقب سر، زلف و گیسو می‌گذارند و قانون اسلام را بالمره ترک نموده، با وجود عدم تقیه به اسلوب ایشان رفتار می‌نمایند و طریقه کفار را در تراشیدن ریش و سفید گذاشتن اظافیر[۴] و خضاب[۵] نکردن و ترک صلوه نمودن و شرب خمرکردن و قمار بازی را شعار خود نمودن و اجتناب از مال حرام نکردن و باک از زنا و لواط ننمودن و غیر اینها از افعال قبیحه ظلام و کفار، را ترجیح به قواعد اسلام می‌دهند و از حب جاه و ریاست و ضعف ایمان و غباوت[۶]، در این زمان بعض کسان که از سلسله سادات عظام و ارباب عمایم[۷] بودند، ترک آن نموده، متلبس[۸] به لباس فرنگیان شده، از عقب سر مانند ایشان زلف گذاشته، از اعوان[۹] ظلمه گردیده‌اند و اکتراث[۱۰] از عذاب و عقاب[۱۱] دیان یوم القیامه[۱۲] نداشتند. **پاورقی‌ها:** [۱] عجیب‌تر [۲] فساق و فجار (جمع فاسق و فاجر): گناهکاران [۳] شکل [۴] جمع اظفار (جمع الجمع ظفر): ناخن‌ها [۵] رنگ، حنا [۶] نادانی و غفلت [۷] ارباب عمایم: عمامه به سرها، روحانیون [۸] به لباس درآمدن [۹] جمع عون: یاران [۱۰] توجه و اعتناکردن [۱۱] سرای گناه [۱۲] دیان یوم القیامه: محاسب و قاضی روز قیامت؛ خداوند * بحرالجواهر، جلد دوم: نفایس الجواهر، ص ۷۳.