این شعر با لحنی حماسی و پرسشگرانه آغاز می‌شود و ایرانیان را به دلیل بی‌تفاوتی و غفلت در برابر ظلم و از دست دادن شرف و آزادی مورد سرزنش قرار می‌دهد. در ادامه، به معاهده ۱۹۰۷ روس و انگلیس اشاره می‌کند و این دو کشور را به ترتیب به عنوان «یار عربده‌جو» (روسیه) و «حریف عهدشکن» (انگلیس) معرفی می‌کند که با حیله‌گری و فریب، ایران را به ورطه نابودی کشانده‌اند. شعر با انتقاد از کسانی که به جای مقاومت، تسلیم شده‌اند، ادامه می‌یابد و بر اهمیت اتحاد، غیرت ملی و عشق به وطن تأکید می‌کند. در پایان، با استعاره‌هایی از بی‌غیرتی و ناتوانی، به ایرانیان هشدار می‌دهد که از خواب غفلت بیدار شوند و برای حفظ استقلال و هویت خود تلاش کنند.