متن با حمد و ثنای الهی آغاز می‌شود و به نقش مجلس ملی در تحکیم اسلام و گسترش عدالت و دانش اشاره می‌کند. سپس با استناد به آیات قرآن و احادیث نبوی، برتری علم و عالمان بر سایر مخلوقات و اهمیت طلب علم را تبیین می‌کند. در ادامه، نویسنده علم را عامل اصلی پیشرفت و آبادانی کشورها دانسته و با ذکر مثال‌هایی از ژاپن و ایالات متحده آمریکا، نقش علم در کسب قدرت، ثروت و صنعت را برجسته می‌سازد. در پایان، به عقب‌ماندگی ایران به دلیل بی‌علمی اشاره کرده و با مثال‌هایی از زمین‌های بایر و معادن دست‌نخورده، وضعیت کشور را به فردی نابینا که روی گنج نشسته و گدایی می‌کند، تشبیه می‌کند و بر لزوم تأسیس مدارس و بهره‌گیری از علم برای توسعه تأکید می‌ورزد.