آقا حسین تاج از بزرگان شیعه و مردی عالم، فاضل، فقیه، متکلم، اصولی و محدث بود؛ اما زهد و پرهیزکاری او نسبت به دنیا و نفرت از امور دنیوی و دوری کردن از آن، بیش از هر چیز بر او غلبه داشت. از همین رو پادشاه عصر (شاه سلیمان صفوی)، مشتاق دیدارش شد، اما شأن پادشاهیش مانع از آن می‌گردید که به خاطر نفرت وی از دنیا نزد وی بیاید یا نیاید. بنابراین به وزیرش شیخ علی خان متوسل شد تا در آن باره نظر دهد. وزیر اظهار داشت که: آقاحسین هر روز پنجشنبه به باغ مشهور به هزار جریب می‌آید. پس هنگامی که آنجا آمد، خبرت می‌دهیم تا بیایی و ملاقاتش کنی. روز موعود، سپیده دمان آقاحسین به آن باغ آمد. وزیر هم پادشاه را خبر کرد و آن دو با هم دیدار کردند و تا وقت نماز ظهر با هم‌صحبت کردند و قدم زدند. آقاحسین لباده‌ای بر تن داشت و وقتی که گرمای هوا زیاد شد، او را آزار می‌داد. از این رو پادشاه لبّاده را به دست گرفت و وقتی که رسیدند به در باغ، آن را روی دوش وی انداخت. آقاحسین لبّاده را از پادشاه گرفت تا به سمت خانه‌اش برود که شاه‌سلیمان گفت: پادشاهان زمین افتخار می‌کنند که لباس رویی مرا به دست گیرند، اما امروز من لبّاده‌ات را گرفتم. آقاسید حسین گفت: «این کار سودی دینی و دنیوی برایم ندارد. بقال که سبزی را به چند فلس[۱] به من می‌دهد، چون تو لبّاده‌ام را گرفتی، به من سبزی نخواهد داد» و از هم جدا شدند.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] پول خُرد، سکّه مِسی، پول سیاه دارای ارزش اندک. [۲] تتمیم امل‌الآمل، ص ۱۲۷ و ۱۲۸.