یاد وطن و دوستان و حنین [۱] به ایشان، نشان رحمت قلب و ایمان است و از اینجاست روایت حُبّ‌الوطن مِنَ الایمانِ. [۲] و چون آدمی دل بر دنیا و طلب دنیا نهد، آن نشان در او ضعیف گردد و از قساوت قلب بر یاد وطن و احباب [۳] رقّت نکند. و امروز حال آنان که به اصفهان می‌آیند، حال آنان است که به بغداد می‌آمدند، و آن وقت قاعده [۴] سلطنت آنجا بود. و هر که به درگاه ملوک آید، دین و مروت او بکاهد و حب دنیا و غفلت در دل او بیفزاید. و آنان که از ایران به هند می‌روند غالباً از این حیث، اهل و وطن از یاد بنهند و دل از کار ایشان بپردازند. و دنیا مِثل درگاه ملوک است. غالب مردم چون به اینجا آیند بر این غربت‌سرا دل بنهند و یاد وطن اصلی [۵] و دوستان حقیقی نکنند. اعاذَنَا الله ثُمَّ اعاذَن اللهَ. [۶] **پاورقی‌ها:** [۱] ناله، زاری، اشتیاق [۲] وطن دوستی، نشانه ایمان است. [۳] دوستان [۴] اساس، مرکز [۵] منظور، دنیای باقی (آخرت) است. [۶] نوادر، ص ۲۰۷.