طهران نمی‌روم و آرزوی دیدن شاه را ندارم، چرا که او را ناصر دین گمان می‌کردم اما اکنون حامی کفر است و عتبات عالیات را هم هر وقت بخواهم خودم می‌روم، حاجت به تحکم از طرف دیگری نیست. تبریز هم در خانه نمی‌نشینم که شما عَلَم کفر را بلند کنید. سلطنت قاجار بسته به هواخواهی اهالی آذربایجان است. حال که شما اهالی آذربایجان را از خود می‌رنجانید، نتیجه خوب نخواهد داشت. ناچار از دفاع و جهادم و تکلیف دینی خود را چنین می‌دانم. و شما بروید به شاه تلگراف کنید که «اد ل به نیز مکن» [۱]. **پاورقی‌ها:** [۱] بررسی‌های تاریخی، س ۵، ش ۱ (فروردین و اردیبهشت ۱۳۴۹) ص ۲۱۲.