و آن جناب هرگز به دیدن و بازدید و میهمانی کسی نمی‌رفت و هرگز به دیدن حاکم بلد [۱] نرفت. بلی، به دیدن سلطان، در زمان ورود به اصفهان می‌رفت. و حاکم اصفهان، هر وقت‌که شرفیاب خدمت ایشان می‌شد، در دَم در سلام می‌کرد و می‌ایستاد و بسا بود که آن جناب، ملتفت نمی‌شد؛ بعد از ساعتی نگاه می‌کرد و او را اذن جلوس [۲] می‌داد و تواضع می‌کرد. **پاورقی‌ها:** [۱] منظور حاکمان و والیان شهرها و ولایات است. [۲] اذن جلوس: اجازه نشستن