متن با اشاره به ضعف و انحطاط ایران در دوره قاجار و غارت اموال توسط امنای دولت آغاز می‌شود. سپس به تلاش‌های عقلای مملکت برای رهایی از استبداد و دستیابی به مشروطیت در سال ۱۳۲۴ قمری اشاره می‌کند. نویسنده با وجود شکست موقت مشروطه در استبداد صغیر، بر لزوم آگاهی مردم از حقوق ملی و منافع کشور تأکید می‌کند و هدف رساله را تبیین علل ضعف مسلمین و راه تبدیل ذلت به عزت از طریق مشروطیت می‌داند. در ادامه، دو منبع قوت دین را برهان و حاملان دین معرفی می‌کند و به نقش علمای حقیقی و علمای سوء در تقویت یا تضعیف دین می‌پردازد. سپس به فقر و ضعف مسلمانان و دولت ایران اشاره کرده و آن را نتیجه از دست رفتن صنایع داخلی و ورود کالاهای خارجی می‌داند. در پایان، راهکار برون‌رفت از این وضعیت را بازگشت به تولید ملی، حمایت از صنایع داخلی، و تشویق مردم و مسئولان به استفاده از کالاهای وطنی می‌داند و از علما، وکلا و وعاظ می‌خواهد که در این مسیر پیشگام باشند.