قال امیرالمؤمنین (ع): آفَهُ الوُزَرَاءِ خُبتُ السّریرَةِ: آفت وزراء بدی باطن است؛ چه، هر وزیری که باطن او بد باشد و با مردم در مقام نفاق باشد، درصدد ایذاء و اذیت ایشان درآید بی این که از ایشان امری صادر شده باشد که مستحق آن باشند و عاقبت وَبال[۱] و نکال[۲] آن عاید به او گردد و دنیا و آخرت او فاسد گردد. پس وزراء باید که باطن خود را با مردم صاف و بی‌غش نمایند تا آنچه کنند از راه عداوت و دشمنی نباشد، بلکه از روی استیجاب[۳] و استحقاق باشد و سبب زیان و خسران ایشان نگردد. و تخصیص این معنی به وزراء - با این که بدی باطن در همه کس را بد است و آفت اوست - به اعتبار این است که وزراء را اقتدار زیادی باشد و آنچه خواهند توانند کرد؛ پس به آن اعتبار، باطن ایشان اگر بد باشد درصدد اذیت و آزار مردم برآیند و دنیا و آخرت خود را فاسد کنند، به خلاف دیگران که ایشان را چندان اقتداری نباشد، چه بر بدی باطن ایشان چندان اثری مترتب نگردد. و اقتدار پادشاهان اگرچه زیاده از وزراء است، نهایت چون بدی باطن ایشان و دشمنی ایشان با مردم نادر[۴] است و کم اتفاق می‌افتد؛ پس از آن راه، ایشان را این آفت نباشد.[۵] **پاورقی‌ها:** [۱] سختی، عذاب [۲] شکنجه سخت، عقوبت. [۳] سزاوار شدن. [۴] به ندرت [۵] شرح غررالحکم و دررالکلم، ج۳، ص ۱۰۲، ۱۰۳.