اگر پیروی عالم از سلطان برای این باشد که او را ابزاری برای برافراشتن کلمه حق و ترویج دین و ریشه‌کنی اهل بدعت و انجام امر به معروف و نهی از منکر و مانند آن قرار دهد، پس این از برترین اعمال خواهد بود [۱]. شاه و سلطان - که یکی از آنها سلطان‌حسین باشد - سایه خدا بر زمین و نگهدارنده نظام دین و دنیا است [۲]. **پاورقی‌ها:** [۱] اندیشه سیاسی سید نعمت‌الله جزایری، ص ۶۳، ۱۰۰؛ به نقل از: الانوار النعمانیه، ج ۳، ص ۵۸، ۲۴۱. [۲] همان، ص ۶۷؛ به نقل از: نورالبراهین، ص ۳۷. جزایری این کتاب را در ۸ ذیحجه سال ۱۰۹۹ ق در حویزه نوشته است. توضیح آن که در این فراز از کتاب، به شاه سلطان حسین صفوی اشاره گردیده است. با توجه به اینکه وی در سال ۱۱۰۵ ق به پادشاهی رسید، مشخص نیست که چگونه شش سال قبل از آن تاریخ و در زمان پادشاهی پدرش (شاه سلیمان)، از فرزندش (سلطان حسین) به عنوان شاه و سلطان نام برده است. این موضوع خود جای تحقیق دارد.