قال امیرالمؤمنین (ع): اَعقَلُ المُلُوکِ مَن ساسَ نَفسَهُ لِلرَّعِیّهِ بِما یَسقُطُ عَنهُ حُجَتُها وَ ساسَ الرَّعِیةَ بِما تَثبُتُ بِهِ حُجَتُهُ عَلَیها: عاقل‌ترین پادشاهان کسی است که ادب کند و امر و نهی کند نفس خود را از برای رعیّت[۱] به آنچه ساقط شود از او حجتِ ایشان؛ یعنی بر نحوی که از برای ایشان حجتّی و جای اعتراضی بر او نماند، و ادب کند و امر و نهی کند رعیّت را به آنچه ثابت شود به آن حجت او بر ایشان. و پوشیده نیست که این هر دو به این می‌شود که ستم نکند بر ایشان و دفع ستم دیگران از ایشان نماید و تکبّر زیاد نکند و با هرکس به قدر رتبه و فراخور مرتبه او سلوک نماید و بذل و احسان کند بر ایشان خصوصاَ فقرا و مساکین ایشان که در حقیقت به منزله عیال، پادشاهان‌اند، و همچنین جمعی که از راه دیگر وجه معاشی نداشته باشند و همیشه پرورده نعمت پادشاهان باشند،؛ زیرا که هرگاه چنین سلوک کند، دیگر ایشان را بر او حجتی و سخنی نماند که چرا با ما چنین سلوک کردی و حجّت او برایشان ثابت شود؛ یعنی ثابت شود حقوق او بر ایشان و این که به دولت او در امنیّت و رفاهند و باید که اطاعت و فرمانبرداری او نمایند و به دعا و ذکر خیر او مشغول باشند.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] مردم. [۲] شرح غرر الحکم و درر الکلم، ج۲، ص ۴۷۵، ۴۷۶.