گویند که ملا احمد بن محمد مقدس اردبیلی در رقعه‌ای که به یکی از سلاطین عصر صفوی به جهت شفاعت مظلومی می‌نویسد، در عنوان آن مرقوم می‌نماید که: «جلالت و رفعتْ سعادتْ پناه فلان شاه». در حین نوشتن نادم می‌شود که «جلالت و رفعت»، تعریف ظالم است؛ آن را قلم، کشیده در ذکر «سلطان عصر» به شاه نیز پشیمان شده که «شاه عصر» حضرت صاحب - علیه السلام - است، می‌نویسد: «بانی مُلک عاریت بداند که اگر این مرد در اول ظالم بود، اکنون مظلوم می‌نماید؛ چنانچه از تقصیر او بگذری شاید حق سبحانه و تعالی از پاره تقصیرات تو بگذرد.» کتبه: بنده شاه ولایت احمد اردبیلی[۱] **پاورقی‌ها:** [۱] محافل المؤمنین، ص ۲۱۲.