متن با اشاره به خواست عقل برای وضع قانون، رفع ظلم، برقراری عدالت، وحدت ملت، تساوی حقوق و آزادی افکار آغاز می‌شود و در مقابل، تمرّد از قانون و ظلم را مذموم می‌شمارد. سپس به سیر تاریخی ظهور و افول پدیده‌ها اشاره کرده و وحدت و اتفاق را که در آغاز اسلام درخشید، پس از تلاطم فتن و ظلم، به نهایت خود رسیده و اکنون دوره مشروطیت و قانون‌مداری از قلوب ملت طلوع کرده است. در ادامه، با تأکید بر اینکه دولت قانون و عدالت اساس گرفته و روح وحدت در ملت دمیده شده، به مانع اصلی این اتحاد یعنی اقدامات مخالفین و مستبدین اشاره می‌کند که با حیله‌گری و وسوسه، بین انجمن‌های ملی و مشروطه‌خواه تفرقه می‌اندازند و موجب ضعف مشروطیت می‌شوند. در پایان، با طرح این پرسش که آیا جز اتحاد همه انجمن‌ها راه دیگری برای دفع این اخلال و فساد وجود دارد، به اهمیت وحدت برای مقابله با مفسدین تأکید می‌کند.