مهمترین واجب و فریضه بر یک حاکم، اجرای عدالت است.[۱] والیان و حاکمان که دوستداران اهل‌بیت (ع) محسوب می‌شوند باید به خویشتن نگاه کنند که اگر از اهل ظلم و ستمگری‌اند، از حکومت الهی معزول هستند؛ و اگر از اهل عدل بوده و در مقام برآوردن نیاز شیعیان و دستگیری از فقرای آن می‌باشند بدانند که این دولت، دولتی است که از جانب خدا به آنان رسیده و باید سپاس آن را بجا آورند.[۲] دولتمداران باید بنگرند که اگر عملکرد آنان مبتنی بر عدل است، بدانند که حکومت‌شان عطیه الهی است؛ اما اگر عملکردشان مبتنی بر ظلم باشد، پس دولت‌شان غصبی است که آن را به ناحق از صاحبان اصلی یا گماشتگان آنان ربوده‌اند.[۳] شایسته نیست حاکم در کار تأمین حقوق مردم کوتاهی کند، بلکه لازم است دولت، خانه و دارایی‌های بدهکاران را به فروش گذارد تا مردم مجبور به ادای حق شوند و در نتیجه کسی جرأت بر تعلل در زمینه پرداخت حق مردم را پیدا نکند.[۴] حکمرانان، شبانان مردم‌اند و بر آنان لازم و فرض است که رعیت را از خطرها و تهدیدها حفظ نمایند.[۵] **پاورقی‌ها:** [۱] اندیشه سیاسی سید نعمت‌الله جزایری، ص ۹۰؛ به نقل از: الانوار النعمانیه، ج ۳، ص ۳۱۴. [۲] همان، ص ۵۷، ۶۹؛ به نقل از: الانوار النعمانیه، ج ۳، ص ۱۲۷، ۲۹۷. [۳] همان، ص ۷۰؛ به نقل از: مسکن الشجون فی حکم الفرار عن الطاعون، ص ۵۰. جزایری این کتاب را در ۷ رجب ۱۱۰۳ق نوشته است. [۴] همان، ص ۹۳؛ به نقل از: غایه المرام فی شرح تهذیب الاحکام، ج ۷، ص ۵۳. جزایری این کتاب را در ۱۲ ربیع‌الثانی ۱۰۹۹ ق نوشته است. [۵] همان، ص ۹۶، ۹۷؛ به نقل از: مسکن الشجون...، ص ۴۹.