او از فضلا و علما بود و فکری عمیق و ذهنی دقیق داشت. از بزرگ‌منشی و نیک‌سیرتی او آن است که در برخی سفرهایی که نادرشاه افشار به مشهد داشت و مردم از کوچک و بزرگ، تهیدست و ثروتمند به استقبالش می‌رفتند، سید محمدحسین گرچه از سوی نادر منصب قضاوت داشت اما به استقبال وی نمی‌رفت و عذر خود را می‌خواست، زیرا او در مرتبه‌ای نبود که نادر از وی توقع استقبال داشته باشد. پس زمانی که نادرشاه وارد مشهد گردید و او را بدون عذر و بهانه‌ای در میان استقبال‌کنندگان ندید، دستور داد تا از مشهد اخراج شود. وی تنها و پیاده از شهر خارج شد تا بعد اثاث منزل وی منتقل و خانواده‌اش به او ملحق شوند. پس از آن نادر دستور داد تا به شهر بازگردد و از فرمان خود به اخراج وی به خاطر اعتراضش پشیمان شد. از این رو میرزا محمدحسین پیر شرافتمندانه به شهر بازگشت. [۲] **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، میرزا محمدحسین پیر است. [۲] تتمیم امل‌الآمل، ص ۱۳۹ و ۱۴۱.