در روز چهارشنبه، پنجم شهر ربیع‌الآخر هزار و صد و بیست و چهار عالیحضرت، میرمحمدصالح شیخ‌الاسلام را از منصب شیخ‌الاسلامی معزول و مقرری او را قطع نمودند؛ و جهت این بود که استعفا نموده بود سابق بر این و تلاش می‌نمود این شغل را به جهت پسر بزرگ خود؛ و پادشاه [۱] را ناخوش آمده بود از این حرکت؛ و دیگر آن که تلاش می‌نمود که مقرری خود را داشته باشد و اموری که متعلق به نُواب اشرف باشد به او مرجوع و سرکرده اهل‌علم و مقدم بر همه باشد. و خلاصه سخن آن که منظور او این بود که پادشاه او را در مرتبه‌ای رعایت کند که کسی دیگر را آن مرتبه نباشد. و پادشاهان محکوم حکم کسی نمی‌باشند بلکه هر کسی را در مرتبه‌ای که خواهند رعایت می‌کنند. و بعد از عزل و منع از حضور مجلس بهشت. آئین، موقوفات آقاهوشیار و حمام خسروآقا - که با او بود - فرمودند دیگر در آنها تصرف ننماید و آن را به حضرت علامةالعلمایی مجتهدالزمان آمیر محمدباقر ادام ظلّه العالی رجوع فرمودند و او سعی بسیار نمود که آنها باز به آمیر محمدصالح باشد، قبول ننموده به آن علّامی رجوع فرمودند. و در شهر ذیحجةالحرام سنه هزار و یکصد و بیست و پنج باز شیخ‌الاسلام و در روز عید اضحی پابوس کرد و در طرف دیگر نشانیدند او را، و نُواب مریم بیگم [۲] التماس او را کرده نُواب اشرف از تقصیر او گذشت. [۳] **پاورقی‌ها:** [۱] منظور شاه سلطان‌حسین صفوی (۱۱۰۵ - ۱۱۳۵ ق) است. [۲] خواهر شاه سلطان‌حسین و از زنان متنفذ و نیکوکار صفوی بود که در روی کار آوردن او نقش عمده داشت. [۳] وقایع السنین و الاعوام، ص ۵۶۵.