قال امیرالمؤمنین (ع) مِن أماراتِ الدّولَةِ التَّیقَظ لِحراسةِ الأمورِ. مِن کمَالِ السَّعادَهِ السَّعِی فِی صَلاح الجُمهُورِ. سُکرُ الغَفلِهِ و الغُرورِ أبعَدُ إِفاقَةً مِن سُکر مِنَ الخُمُورِ: از جمله علامات دولت، آگاهی و بیداردلی است برای محافظت کارها که ناشایستی و خلاف مصلحتی واقع نشود. از جمله کمال سعادت است سعی نمودن در آنچه صلاح عامه خلایق در آن باشد. مستی غفلت و غرور دورتر است از هوشیاری نسبت به مستی شراب‌ها... بر سرمستان باده هوش‌زدای[۱] غرور و پندار و زینت‌پرستان جلوه‌گاه خودستایی و افتخار، مخفی و محجوب نماناد که آنچه در عاریت‌سرای دنیای فانی و در این دو روزه مهلت زندگانی سبب عُجب[۲] و خودپسندی و موجب غرور و سربلندی می‌گردد از چند چیز بیرون نیست: اول، که به رغم اهل عالم، درّةالتاج عزت و ارجمندی و نگین خاتم سعادت و فیروزمندی است، جلوس بر مسند سلطنت و فرمانروایی و رُکوب[۳] سمند جهانگیری و کشور گشایی است و ظاهر است که دولتی که غایت دوام و بقای آن پنج روز حیات و در ظرف این مدت کم در معرض[۴] بسیار از آفات باشد، شایسته آن نیست که منشأ اغترار[۵] یا سرمایه افتخار گردد؛ و نیز مکرر به تجربه رسیده و بر متبعان علوم سِیَر و تواریخ، مبین و مبرهن گردیده که هر کس از این طبقه جلیله لباس نخوت و غرور پوشیده و از جام بی‌باکی باده غفلت و بی‌خبری نوشیده، غیرت جناب اقدس الهی - که ردای کبریا مخصوص حضرت او و منع و عطای مُلک و سلطنت به دست قدرت اوست- آن مغرور سرکش را در اندک فرصتی از تخت عزت به خاک مذلت انداخته و سر پرغرور او را در تنگنای گور برای عبرت دیگران معبر مار و مور ساخته؛ چنان که حکایات ایشان در کتب سِیَر مسطور و بین‌الانام[۱] معروف و مشهور است؛ و با این مراتب باید تصور این معنی نمود که هرگاه کسی قادر بر دفع اندک مکروهی از خویشتن نبوده و در کمترین حاجتی از حاجات خود به ابنای نوع بلکه به حیوانات و جمادات استعانت می‌نموده باشد، یقین که سزاوار مباهات و خودپسندی نیست و کبر و عُجب از او بسیار ناپسند و بی‌معنی است.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] در اصل: هوش زادی [۲] خودبینی، تکبر [۳] سوار شدن [۴] معرض [۵] فریفته گردیدن، فریب خوردن [۱] بین‌الانام: میان مردم [۲] بقا و زوال دولت ...، ص ۵۷، ۵۸.