متن با استناد به آیات قرآن، بر لزوم آمادگی دفاعی و نظامی برای حفظ حیات سیاسی کشور تأکید میکند. در ابتدا، نقش حیاتی روحانیون در تحولات سیاسی و توانایی آنان در بسیج مردم برای تشکیل قوای دفاعی را برجسته میسازد و ارتش موجود را ناکافی میداند. سپس، با استناد به اصول اولیه اسلام و آیه جهاد، آموزش نظامی اجباری برای تمامی طبقات جامعه را ضروری میشمارد و آن را نه تنها یک عمل مستحب، بلکه برای شیعیان منتظر فرج، واجب تلقی میکند. در ادامه، با هشدار نسبت به خطر اضمحلال اسلام و تصرف وطن توسط اجانب، از علمای اسلام میخواهد که این امر شرعی را به صورت عمومی درآورند و با سازماندهی صحیح، ملت را به آموزش فنون جنگی ترغیب کنند تا در مدت کوتاهی، نیروی دفاعی عظیمی برای کشور فراهم آید. در پایان، با اشاره به سابقه دلاوری ایرانیان، ابراز امیدواری میکند که با این آمادگی، اسلام برتری یابد و باطل نابود شود و برای اسلام، مجلس ملی و حصون انام آرزوی پایداری میکند.