اگر مردم قادر به برکناری حاکم از حکومت باشند اما در نتیجه بی‌تفاوتی سکوت کنند، پس آنچه از کوتاهی عمر و پادشاهی نصیب آنان می‌شود، در نتیجه بی‌تفاوتی و سهل‌انگاری است و خداوند در امت‌های گذشته افرادی را که به گناه و بی‌تفاوتی تن درداده‌اند به عذاب دچار ساخته است. اما کسی که قادر به سرنگونی حکمران ستمگر نباشد، لازم است از قلمرو حکومت او بیرون رود.[۱] از جمله کاربردهای مفهوم «ظالم»، سلاطین جور است؛ آنانی که مانند مجتهدان، از جانب امام(ع) در امر حکومت، اذن عمومی و یا خصوصی ندارند. حکومت این‌گونه سلاطین، ظالمانه است نه عادلانه و لو این که شیعه باشند. از دیگر موارد کاربرد مفهوم ظالم، درباره کسی است که دستور به ستم می‌دهد؛ چه در محدوده قوانین شرعی باشد یا غیر آن؛ چه این که حکم صادر کنندگان شیعه باشند یا غیر شیعه. پس تعریف ظالم، شامل قضات و اهل فتوای شیعه و سنی، هر دو می‌گردد.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] اندیشه سیاسی سید نعمت‌الله جزایری، ص ۷۳؛ به نقل از: غایه المرام ...، ج ۷، ص ۳۱۸. [۲] همان، ص ۱۰۹؛ به نقل از: کشف الاسرار، ص ۵۱.