همواره باید فرد آگاه و عادلی که آشکار و ظاهر است (در پس پرده غیبت نباشد)، وجود داشته باشد که مردم در احکام شرعی عصر غیبت به وی مراجعه کنند، و در غیر این صورت، احکام شرعی و حکمت الهی به تعطیلی می‌گراید.[۱] اصحاب، اجماع و اتفاق دارند که این ولایت [فقیه]، در عصر غیبت استمرار دارد و همانند ولایت خاصه (نصب قاضی معین) نیست (که با رحلت امام زایل شود)، بلکه امام، حکم به مضمون آن نموده و اعلام امام به ولایت فقیه در قضاوت و حکومت، مثل اعلام وی بر مقبول بودن گواهی شخص عادل و متصرف ذی‌الید می‌باشد.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] سید محمدرضا موسویان، «شهید ثانی»، در: اندیشه سیاسی متفکران مسلمان (ج ۶)، ص ۸۸؛ به نقل از: شهید ثانی، حقایق الایمان، قم، مکتبه آیه‌الله المرعشی العامه، ۱۴۰۹ ق، ص ۱۹۳. [۲] همان، ص ۸۸؛ به نقل از: مسالک الافهام (ج ۱۳)، ص ۳۵۹.