این تلگراف در پاسخ به انتقادات و اقدامات حاج شیخ فضل‌الله نوری و همفکرانش علیه مجلس شورای ملی نگاشته شده است. در ابتدا، به ادعای نوری مبنی بر نتایج وخیم تشکیل مجلس و تقویت کفر پاسخ داده می‌شود و مجلس به عنوان نهادی حیات‌بخش و حافظ اسلام معرفی می‌گردد که بحث‌های آن به گمراهی ملت نمی‌انجامد و وکلای آن از متدین‌ترین افراد هستند. سپس، به ادعای نوری مبنی بر همت حجج اسلام در رفع مفسدین و تنزیه مجلس، با لحنی تند و کنایه‌آمیز پاسخ داده می‌شود و اقدامات او و همفکرانش در زمان استبداد زیر سؤال برده می‌شود. در ادامه، نویسندگان با اشاره به خونریزی‌ها و ویرانی‌های ناشی از مخالفت با مشروطه، از نوری و پیروانش می‌خواهند که از اغراض شخصی دست برداشته و در جهت اصلاح امور مملکت و اعتلای اسلام با مجلس همکاری کنند. در پایان، بر حمایت از مجلس به عنوان مقتضای اسلام و غیرت اسلامی تأکید شده و از مخالفان خواسته می‌شود که از تفرقه افکنی دست بردارند.