نادرشاه افشار در اوایل فرمانروایی‌اش، بر کشتار رومی‌ها [۱] پافشاری می‌ورزید و بر این باور بود که آنها کافرند و باید خوار و ذلیلشان نمود و اموال آنها را به یغما برد و در این خصوص از علما استفتا می‌کرد. هنگامی که به اصفهان وارد شد، در این باره از سید محمدحسین خاتون‌آبادی استفتا نمود. چون سید در این امر به عدم قتل قائل بود، بر طبق رأی و فکر خود به نادر جواب داد و این امر بر شاه گران آمد. چون سید چنین دید به نادر اعتراض کرد و گفت: اگر این فتوا بر تو گران است، بر خلاف حق فتوا نمی‌دهیم بلکه از تحت فرمانروایی‌ات خارج شده و به شهر دیگری می‌رویم. نادر با تمام خشونت و صولتش سخن او را تحمل نمود و پاسخش نداد. [۲] **پاورقی‌ها:** [۱] منظور عثمانیان است. [۲] تتمیم امل‌الآمل، ص ۱۲۶ و ۱۲۷؛ فیض قدسی، ص ۲۴۵؛ مناقب الفضلا، ص ۴۴۹.