چنان که برای همه، خلیفه است که واسطه است میان ایشان و حق تعالی، باید که برای هر اجتماع جزئی، والیان و حکامی باشند از جانب آن خلیفه؛ و ایشان پیشوایان و علمایند؛ و چنان که مَلَک، واسطه است میان خدا و پیغمبر، و پیغمبر واسطه است میان مَلَک و اولیاء - که ائمه معصومین (ع) باشند - ایشان نیز واسطه‌اند میان نبی و علما، و علما واسطه‌اند میان ایشان و سایر خلق. پس عالَم به ولیّ، قریب است و ولیّ به نبی و نبی به مَلَک، و مَلَک به حق تعالی. و ملائکه و انبیاء و اولیاء و علما را در درجات قرب، تفاوت بسیار است.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] صدرالدین محمد شیرازی، معروف به ملا صدرا و صدرالمتألهین [۲] نجف لکزایی، «ملا صدرا»، در: اندیشه سیاسی متفکران مسلمان (ج ۶)، ص ۲۱۹، ۲۲۰؛ به نقل از: صدرالدین شیرازی، مبدأ و معاد، مترجم: احمد بن محمد اردکانی، به کوشش: عبدالله نورانی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۶۲، ص ۵۶۹.