من در تألیفاتم همیشه مراقب هستم که آنها[۱] باعث ضرری برای خودم یا کسانی که آنها را می‌خوانند نشوند. کتاب‌های شما برای خودتان و برای خوانندگان آنها زیانبار است. شما تقیه را در یک کشور بیگانه[۲] آشکار ترک نموده‌اید و یک دستور ضروری مذهب شیعه را زیر پا نهاده‌اید. نوشته‌های شما تاکنون موجب دردسر فراوان برای یک شیعه کشمیری که کتاب مصائب‌النواصب[۳] را برای او فرستادید شده است. وقتی احمدبیگ این کتاب را خواند، دشمن کسی شد که آن را از او گرفته بود و ضرر بزرگی بر او وارد کرد. هیچ‌کس برای او پادرمیانی نکرده و برای نجاتش سوگند دروغ نخورد. پس باید کتابی نوشته شود که هم مورد استفاده دوستان و هم موجب پذیرش دشمنان باشد و ترسی از تعقیب و آزار دیگران نباشد. آیا پایان کار ملااحمد تَتّه[۴] را فراموش کرده‌اید؟ نمی‌دانید که او به خاطر اعلام آشکار تشیع خود چه بهایی پرداخت؟ نوشتن آثار مجادله‌آمیز، کاری بی‌فایده است؛ زیرا شیعیان حقیقت را می‌دانند و راهی برای متقاعد ساختن دشمنان وجود ندارد. صلاح نبود که ردی بر کتاب مخدوم زاده شریفی[۵] بنویسید. به علاوه کتاب‌ها باید چنان باشند که در جهان پذیرفته شوند. نوشتن مطالب تاریخی و نقلیاتی که بارها به گوش مردم رسیده است فایده‌ای ندارد.[۶] **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، علمای اهل‌سنت هند است. [۲] منظور، هندوستان است. [۳] از آثار قاضی نورالله شوشتری در رد کتاب نواقض الروافض. [۴] اطلاعاتی از زندگینامه وی به دست نیامد. [۵] میرزا محمدعلی شریفی، ملقب به میرزا مخدوم، نوه میرزا شریف جرجانی و از سنّیان ناصبی بود که کتاب نواقض الروافض را در رد عقاید شیعه نوشت. [۶] شیعه در هند، ج ۱، ص ۵۵۶ و ۵۵۷.