این نامه با ادعیه خالصانه آغاز می‌شود و به اقدامات علمای شیعه برای حفظ دین، تقویت دولت، ترقی ملت و آسایش مردم اشاره می‌کند. نویسندگان از تأثیرگذاری خائنین بر شاه ابراز تأسف و حیرت می‌کنند و بیان می‌دارند که اگر اظهارات شاهانه بر واقعیت و عمل منطبق بود، اوضاع کشور به این سیاهی نمی‌گرایید و اغتشاشات ویرانگر، به ویژه در آذربایجان، رخ نمی‌داد. همچنین، به بی‌صاحب ماندن سرحدات و ورود اجانب به کشور و تشکیل اردو در تهران اشاره شده است. نویسندگان تأکید می‌کنند که دفع مفسدین و فرق ضاله بابیه باید از طریق وزارت عدلیه و قوانین مشروطیت انجام شود. در پایان، بر لزوم حفظ دین و استقلال دولت با التزام به قوانین مشروطیت تأکید شده و امیدواری داده می‌شود که شاه با اقدامات اصلاحی، از گسیختگی کلی کشور جلوگیری کند.