چنین ظاهر می‌شود که وجه ترک نماز جمعه همین بود که چون همیشه پادشاهان، سُنی بودند و خود اقامه می‌کردند یا منصوب ایشان و شیعیان از روی تقیه نمی‌کردند یا با ایشان می‌کردند تا آن که حق سبحانه و تعالی به فضل عمیم خود، پادشاهان صفویه را - انار الله تبارک و تعالی برهانهم - مؤید گردانید به ترویج دین مبین حضرات ائمه معصوم - صلوات الله علیهم اجمعین - بعد از آن نماز جمعه را علانیه بجا آوردند و اول کسی که بجا آورد، شیخ نورالدین علی بن عبدالعالی بود. شنیدم از ابوالبرکات و از جد خودم که چون شیخ علی [کرکی] به اصفهان آمدند، در مسجد جامع عتیق، نماز جمعه بجا آوردند، تمام مسجد پر شد که دیگر جا نماند و بعد از او شیخ حسین بن عبدالله - طاب ثراه - نماز جمعه بجا می‌آوردند و بعد از او مولانا عبدالله - طاب ثراه - و بعد از او سیدالفضلا میر محمدباقر داماد - نوّر ضریحه - و بعد از او شیخ بهاءالدین محمد - قدّس سرّه - بجا آوردند و در نجف اشرف، مولانا احمد اردبیلی- قدّس سرّه - می‌کردند و در جبل‌عامل، شیخ حسن و سید محمد و در مشهد مقدس میرمحمدزمان - انارالله مراقدهم الزکیه - بجا آوردند. مجملاً به برکت ایشان رواج شرع شد و بعد از آن ترک نشد و امید است که این دولت ابدپیوند، متصل به ظهور حضرت صاحب‌الامر - صلوات الله علیه - شود و همیشه شعایر اسلام و ایمان برپا باشد، بجاه محمد و عترته الاقدسین. در زمان غیبت اگر خوفی نباشد و ندا کنند، اقامه نماز جمعه واجب باشد والافلا؛ و بالخاصه نماز جمعه همیشه نماز جمعه بی‌خوف نبوده است. در این بلاد [ایران] که الحمد لله رب العالمین، با آن که پادشاهان صفویه - ادام الله ظلالهم علی کافة العالمین - می‌خواهند که همیشه شعائر ایمان و اسلام برپا باشد، طلبه در مقام نفی یکدیگر می‌شوند و بسیار است که سبب رفع آن می‌شوند؛ چون تخیل تفرّدی کرده‌اند و می‌کنند و در هیچ طایفه آنقدر حسد نیست که در این طایفه. **پاورقی‌ها:** [۱] معروف به مجلسی اول [۲] کامل [۳] نقش خاندان کرکی، ص ۲۱۴، ۲۱۵؛ لوامع صاحبقرانی، ج ۴، ص ۵۱۳. [۴] لوامع صاحبقرانی، ج ۴، ص ۵۳۹؛ سیاست و فرهنگ روزگار صفوی، ج ۱، ص ۶۰۹.