متن با تأکید بر جایگاه والای اسلام و قرآن به عنوان راهنمای سعادت بشر آغاز می‌شود و بیان می‌کند که سعادت دنیا و آخرت در گرو ایمان و عمل صالح است. سپس به اهمیت توأمان علم و عمل در پیشرفت و انتظام امور مملکت اشاره می‌کند و مشروطیت ایران را منوط به اجرای قوانین مجلس شورای ملی می‌داند. در ادامه، استبداد را عملی خارج از رویه علمیه معرفی کرده و با اشاره به اتمام قانون اساسی و تأیید آن توسط شاه، بر لزوم تبعیت همگان از قانون تأکید می‌کند. در پایان، به ملت هشدار می‌دهد که صرف تصویب قانون کافی نیست و مشروطیت واقعی زمانی محقق می‌شود که شاه در مجلس حضور یابد و قسم یاد کند و مسئولان نیز عادات قدیم را کنار بگذارند.