خداوند حاج اسماعیل اصفهانی خاتون‌آبادی را قرین رحمت خود نماید که در نهایت پارسایی و پرهیزکاری بسر می‌برد و دائماً پیراهن زمخت می‌پوشید و همواره غذاهای بدون خورش می‌خورد. او دارایی‌های بسیاری داشت که آن را از مِلک خود به دست آورده بود و تمامش را به برادر خود بخشید و با او شرط نمود در هر سال در روزها و شب‌های مبارک، از دانشمندان، پارسایان و بینوایان به شکلی درخور مهمان‌نوازی کند و از آنها با خوراکی‌های دلپذیر، پذیرایی نماید. داستانی تعریف شده که بدین شرح است: روزی اشرف افغان که در نهایت دارایی و قدرت بود، فقط به قصد دیدار حاج اسماعیل خاتون‌آبادی به خدمت وی رسید. حاج اسماعیل، رو به سوی اشرف کرد و او پایین‌تر از حاج اسماعیل نشست و مدتی درنگ کرد، سپس در حالی که حاج اسماعیل را گرامی می‌داشت، بیرون رفت [۱]. **پاورقی‌ها:** [۱] تتمیم امل‌الآمل، ص ۶۶