مدتی است که بخت، از من روی گردانده است. هندِ پَست و نکبت‌بار، مرا دچار رنج‌های توانفرسایی کرد. نه تنها اکبرشاه حمایت و توجهات خیرخواهانه‌اش را از من قطع کرده است، بلکه درهای عزیمتِ مرا به خراسان و عراق را هم، بسته است. وقتی ظلم و ستم بر من شدت گرفت و رنج‌ها و غصه‌ها افزایش یافت، تصور کردم که این هند، همان هند (همسر ابوسفیان و مادر معاویه) است که جگر عموی بزرگوارم (حمزه) را خورد [۱]. **پاورقی‌ها:** [۱] شیعه در هند، ج ۱، ص ۵۷۱.