شیخ مجتبی قزوینی

"...مرحوم آقای حاج شیخ مجتبی قزوینی[^1] که یک عنصر بی‌بدیل بود- در طول زمان این را ما فهمیدیم- از آن شخصیت‌هایی بود که می‌توانست یک جامعه را بر روی استوانه‌ی پولادین وجود خود حفظ کند و نگه دارد؛ اگر موقعیت چنین چیزی را اقتضا می‌کرد. من مکرر به دوستان گفته‌ام فلز مرحوم حاج شیخ مجتبی مثل فلز امام راحل[^2] بود. یک چنین شخصیت‌هایی را در این حوزه ما دیدیم. مرحوم حاج شیخ مجتبی قزوینی[^3] ملای برجسته‌ی بزرگی در مشهد بود، ضدّ فلسفه و عرفان [بود]. بنده خودم جزو ارادتمندان ایشان بودم و هستم؛ مرد واقعاً بزرگی بود اما سلیقه‌ی علمی ایشان این بود: درست ضدّ فلسفه و ضدّ عرفان که کتاب هم در این زمینه نوشته بود، تدریس هم می‌کرد؛ جزو برجسته‌ترین شاگردهای مرحوم آمیرزا مهدی اصفهانی بود؛ و امام بزرگوار، مغز فلسفه و عرفان بود، لُبّ فلسفه و عرفان بود؛ خب این‌ها خیلی با هم فاصله دارند، یعنی درست بکلّی در دو قطب یک طیف قرار دارند. وقتی که مبارزات شروع شد و امام نشان داد که رهبر این مبارزه است -امام از روزهای اوّل مبارزه این را اثبات کرد- این آقای حاج شیخ مجتبی قزوینی با همه‌ی این اختلافاتی که داشت، بلند شد از مشهد و یک جماعتی را هم با خودش برداشت، آمدند دیدن امام در قم؛ آمدند اظهار ارادت به امام کردند. تا وقتی هم ایشان زنده بود -سال ۱۳۴۶ ایشان از دنیا رفت- پای انقلاب بود، یعنی واقعاً امید ما طلبه‌های مبارز آن روز در مشهد به مرحوم حاج شیخ مجتبی بود، با اینکه اختلاف سلیقه‌اش با امام این‌جوری بود.[^4] [^1]: (رضوان‌الله‌علیه) [^2]: (رضوان‌الله‌علیه) [^3]: (رضوان‌الله‌علیه) [^4]: بیانات در دیدار جمعی از طلاب حوزه‌های علمیه (۱۳۹۸/۰۲/۱۸)"