سید هاشم میردامادی نجف آبادی

"تجلیل و تکریم نام و یاد عالم ربّانی، فقیه و مفسّر پارسا و پرهیزگار، مرحوم آیت‌الله آقای حاج سیدهاشم نجف‌آبادی کاری شایسته‌ای است... این روحانی عالی‌مقام که مراتب علمی را در نجف و در محضر اساتید بنام آن روزگار طی کرده و مفتخر به اجازه و شهادت علمی از آنان بود، در مدّت نزدیک به چهل سال اقامت در مشهد مقدّس، بیشترین تلاش خود را به تفسیر قرآن منعطف ساخته و محفل گرم و بی‌وقفه‌ی تفسیری جذّابی در مسجد گوهرشاد (شبستان شمال غربی) برپا نموده بود. هر شب پس از اقامه‌ی نماز جماعت، جمعی از ارادتمندان مشتاق، گرد منبر بی‌پیراه‌ی این عالمِ عامل، مجتمع گشته و از بیان شیرین و نفس گرم او سخن خدا را می‌شنیدند، و این سفره‌ی گسترده‌ی معرفت و حکمت، ده‌ها سال، مائده‌ی الهی و قرآنی را نصیب دوستداران می‌کرد. ثبت و نگارش همین درس‌های شبانه، تلاش دیگر این عالم قرآنی بااخلاص بود که اکنون بحمدالله در اختیار همگان قرار گرفته است. در کنار این تلاش ارزشمند قرآنی، توغُّل[^1] و تبحر در کلمات اهل‌بیت (علیهم‌السلام) نیز خصوصیت برجسته‌ی دیگر این عالم متقی و متعبد بود. تسلّط او بر حدیث چنان بود که در هر مجلس و محفل، حتی در جمع خانوادگی - که این حقیر در دوران کودکی و نوجوان تا اوایل جوانی از اقبال حضور در آن برخوردار بودم - رشحه‌ای[^2] از آن کلمات نورانی را به کام حاضران می‌ریخت و مجلس را با ذکر کلمات امامان هدایت (علیهم‌السلام) منوّر می‌ساخت. رفتار و منش عملی ایشان در زندگی شخصی به گونه‌ای بود که گفتارش را نافذ و اثرگذار می‌کرد. حضور و استفاضه‌ی[^3] او از محضر علمای بزرگ اخلاق و سلوک توحیدی در نجف از قبیل عالمِ سالکِ واصل الی‌الله مرحوم سیداحمد کربلایی، از او متعبّدی مراقب و اهل تضرّع و بُکاء[^4] و خشوع، پدید آورده بود؛ تمتّعات متعارف زندگی از قبیل خوراک و پوشاک و شئون اجتماعی و امثال آن، در زندگی او نمودی نداشت. درعین‌حال اهتمام به امر دین در میدان‌های دشوار و پر خطر، از قبیل حضور در مجاهدت علمای مشهد در مسجد گوهرشاد در سال ۱۳۱۴ شمسی، از نقاط برجسته‌ی زندگی او بود که تحمّل زندان و تبعید شش‌ساله از سوی دستگاه رضاخانی در سمنان و شهر ری نتیجه‌ی قهری آن به شمار می‌رفت. مرحوم آیت‌الله نجف‌آبادی، عالمی جامع و عامل و مراقب بود، و در مشهد آن روز ارادتمندان و مخلصان فراوان داشت، و هنگامی که خبر وفات ایشان در سال ۱۳۸۰ قمری به قم رسید - و اینجانب در آن سال‌ها در قم اقامت داشتم - مرحوم آیت‌الله العظمی بروجردی مجلس ترحیم مجلّلی در مدرسه‌ی فیضیه اقامه فرمود و این حقیر و برادر بزرگ و مکرّم مرا مورد تفقد قرار داد.[^5] [^1]: توغّل: ورود عمیق، تعمق [^2]: رشحه: قطره [^3]: استفاضه: فیض بردن، بهره بردن [^4]: بُکاء: گریه [^5]: پیام به یادواره آیت‌الله سیدهاشم میردامادی نجف‌آبادی (۱۳۹۴/۰۱/۲۵)"