سید ابوالحسن اصفهانی از فقیهان و مراجع بزرگ شیعه بود که پس از درگذشت میرزای نائینی و حائری یزدی، مرجعیت تقلید بخش عمدهٔ جهان تشیع را برعهده گرفت. او در حوزهٔ علمیهٔ نجف سالها تدریس کرد و شاگردان بسیاری تربیت نمود و در امور سیاسی فعال بود و از مشروطه حمایت کرد. از آثار فقهی مهم او «وسیلة النجاة» است که بسیار مورد توجه قرار گرفت.